فرانک آن-لاین

2011-10-17T00:42:00.003+03:30

البته من صاحب اهداف بزرگی نیستم

انسان‌هایی وجود دارند که علاقه‌ای ندارم شبیه‌شان شوم

و هر وقت آن‌ها را می‌بینم، با تمام توان در خلاف جهتشان می‌دَوَم!‏

این هدف، برای مدت طولانی برایم کافی‌ست!‏

Peace

2011-08-17T13:18:00.000+04:30

البته من به بسیاری از چیزایی که شما می‌گویید بی‌اعتقادم

اما به بی‌اعتقادی خود هم چندان اعتقادی ندارم

به همین خاطر، برسر اعتقاداتان، با شما دوست‌ عزیز، وارد بحث نمی‌شوم.‏

Graduation

2011-07-05T21:49:00.000+04:30

جزوه‌هامو ریختم کف اتاق و نمره‌ی هر درسی اعلام می‌شه، جزوه‌اشو می‌اندازم سطل‌آشغال

این‌طوری فراغت از دوران تحصیل چهار ساله‌امو جشن می‌گیرم.‏

anti-euphemism

2011-06-05T22:27:00.001+04:30

خلاق بود.‏
اول می‌نوشت. بعد نتونست. داستاناش هیچ‌وقت به اون خوبی که می‌خواست، نمی‌شدن. قید‌شو زد.‏
داستان‌هایی که دوس داشت بنویسه رو، تو نَقْلِش از روزمره‌اش می‌ریخت و برای ما تعریف میکرد.‏

برای همین ما در توصیفش می‌گفتیم آدم "خالی‌بند"یه!‏

Unfamiliar Noise

2011-05-25T18:22:00.002+04:30

چند هزار سال دیگر باید زندگی کنم، تا به صدای زنگ تلفن عادت کنم؟

It Takes Time...

2011-05-12T18:42:00.000+04:30

اگر کنسرت ویمبلدی کویین رو گوش کنین، سرِ تْرَکِ "آندر پرِشِر"،‌ یه فاصله‌ی زمانی هست بین این‌که اینا قطعه رو شروع کنن و مردم بفهمن قطعه چیه! یعنی قشنگ از شروع قطعه تا اون لحظه‌ی اوج هیجان ملت، رسما یه 3-2 ثانیه طول می‌کشه.

وقتی یه اتفاقی می‌افته، بسته به شدت واقعه، یه مدتی طول می‌کشه تا بفهمیم چی شده. یعنی از وقتی که خبر‌ رو می‌گیریم تا وقتی که آنالیزش کنیم و عمق خبرو درک کنیم، یه بازه‌ی زمانی هست که تو این مدت تمام گیرنده های حسی بدن مختل می‌شه.

که من به بازه‌ی دریافت تا درک می‌گم‌،‌وضعیت گذر.

تا حالا چیزی وحشتناک‌تر از این برهوت زمانی تجربه نکردم!‏

2011-05-05T23:17:00.001+04:30

احتمالا کل چیزی که از این کارآموزی باسمه ای عائدم خواهد شد، همین لاک غلط گیریه که از رو میز سرپرستم کش رفتم!‏

2011-04-30T13:52:00.003+04:30

مرز باریکی بین یک انسان "باحال" و یک موجود "پارانویید" هست!‏

2011-03-06T22:41:00.003+03:30

وقتی به عمق رفتنشون پی بردم که دیدم سه تا بستنی شکلاتی از پریروز توی فریزرن!‏
وقتی اونا بودن، بستنی هیچ وقت بیشتر از دوازده ساعت، تو فریزر دوام نمی‌آورد...‏

What goes around, Comes around

2011-02-17T14:05:00.022+03:30

این‌که شما حرفه‌ای چیزی باشید میتونه شما رو برای اطرافیان، به موجود اعصاب‌خورد‌کنی تبدیل کنه!‏
مثلا چای داغی که بنا به گفته‌ی شما دکترعزیز، میتونه موجب سرطان نای و این جور چیزای من بشه، می‌تونه همون قدر کشنده باشه که خونه‌ی 5 طبقه‌ی شما که به صورت ماست-مال بر وی پِیِ 3 طبقه ساخته شده‏!‏

اما فعلا که ما هر دو زنده‌ایم!‏

و در یکی از این روزا من احتمالا به دلیل تصادف با ماشینی که بی‌هوا از یه فرعی به اصلی پیچیده و من به دلیل هدفون تو گوشم صداشو نشنیدم و شما به دلیل پاره شدن کابل آسانسور، خواهیم مرد‏!!‏

پس بهتره حرفه‌ی خودمونو وارد بحث روزمره نکنیم و به جاش درباره‌ی چیزهای مفرح‌تری مثل تاثیر فردی مرکوری بر موسیقی دهه‌ی هشتاد حرف بزنیم...!‏

Compliment

2011-01-14T16:16:00.001+03:30

"She is the kind of girl you want to
CHOP HER HEAD OFF !!!!!"

That's the story 'bout me and my girls!

Mentor

2011-01-08T23:51:00.000+03:30

You might think it's difficult to lose sth you once had and liked very much
but
it's nothing compared to the feeling you have; once you notice you never really had the thing you think you did !

آیات زمینی

2011-01-01T03:02:00.002+03:30

به آن ها که 5-4 سال از شما بزرگ ترند به دقت نگاه کنید
تا
بفهمید که در اثر اندکی غفلت ، به چه موجودات چرند و مهملی تبدیل خواهید شد !‏

تناسخ گلوله های کاموا

2010-12-10T21:51:00.001+03:30

مامانم جوون تر بود که بیشتر دل و دماغ داشت ، بافتنی می بافت . جوون تر که بود، بابام هم بود.
برای بابام پولیور بافته بود. خاکستری . پولیور خوبی بود ، معلوم بود که دست-بافه .یعنی قشنگیش به همین سادگیش بود، فک کنم یقه اش هفت بود و بابام از زیرش یه بلوز یقه مردونه ی راه راه می پوشید .
پلیور کهنه تر که شد مامان شکافتش و باهاش جلودری بافت . زرشکی و خاکستری.
کل کاموا مصرف نشد ولی .یه گلوله ازش مونده بود از یه 12-10 سال پیش.

دکمه ی ژاکت هم کلاسیم افتاده بود.خودش فکر نمیکرد اشکالی داشته باشه تا وقتی من بهش گفتم : "جواد این خیلی ضایعه اس . کل خوشگلی ژاکتت رو خراب میکنه "
که گفت کاموا نداره و مامانش نیست و بلد نیست رو بافتنی چیزی بدوزه که من می دونستم بهونه ی پسرونه ایه برای در رفتن از زیر کاری که ترجیح میده انجام نده.

دیروز ژاکتشو آورد . براش کاموا بردم که دکمه اشو بدوزه.
حالا کاموای پولیور بابا، نخ دکمه ی ژاکت جواد شده.

تناسخ ، حداقل در گلوله های کاموا ، کاملا چیز تعریف شده ایه !

تصادم

2010-11-29T23:45:00.001+03:30

اشکال کار این جاست که قسمتی از بشریت می خواهد خود را نجات دهد
قسمتی دیگر، دیگران را
و قسمتی دیگر، بسته به تناوب سینوسی مود خود، بین این دو گروه دست و پا میزند !‏

فاجعه آن جاست که این سه گروه، بر سر هدفی مشترک به مذاکره بشینند!‏

How to Change a Stranger to Someone You Know ...

2010-11-20T14:24:00.001+03:30

When you change the background of a public computer -you are using at university or in a cafe-net - to your own;
Everything starts to feel JUST LIKE HOME !

Easy Peasy!

كاش منم دايناسورت بودم...‏

2010-11-16T13:59:00.001+03:30

از هم سن و سالاي ما كسي هست كه فيلم سينمايي كلاه قرمزي رو تو5-4 سالگيش ديده باشه و با شنيدن جمله ي "كاش منم دايناسورت بودم" اين قدر زر نزده باشه تا بي هوش و كبود بشه ...؟

‏شخصا از 5-4 نفري كه پرسيدم، همه بعد از ديدن اين فيلم، وضعيت نسبتا مشابهي داشتن ... دست ايرج طهماسب درد نكنه،
احساساتمونو خوب تحريك كرد !‏

با تشكر از معين به خاطر ياد آوري جمله كليدي فيلم ! ‏*

Dance of Shadows

2010-11-09T19:24:00.000+03:30

Autumn Light

شاعر ِ دروغگو

2010-10-26T11:12:00.001+03:30

به شاعر اعتماد نکن رفیق!‏ شاعر، معتادِ کلمه است!‏ تو را پیدا میکند، تو را می سازد، تو را نمی بیند، تو را می بیند آن طور که می خواهد . از تو، تویی می سازد که تو نیست. تویی می سازد؛ بزرگتر از تو ، عمیق تر از تو ، غریب تر از تو ، قریب تر از تو.‏

‏بعید تر از تو‏.‏

تویی می سازد در خور کلمات زیبایش ، شایسته ی زیبایی کلمات!‏

‏شایسته ی خرج کردن کلمات!‏

به شاعر اعتماد نکن رفیق !‏

معتاد است!‏

به ریتم تند شونده ی کلمات کنار هم. به ضرباهنگِ ضربان (!) قلبش ، وقتی کلمات را کنار هم می چیند‏.‏

او را ببخش که نداشته هایش را با کلمات "داشت" میکند !‏

معتادیست ؛ معتاد به مُسَکّن کلمات!‏

سخت نگیر!‏

معتاد است

اعتیادش...‏

And He Says God Only Listens to Those who Believe in Him...

2010-09-29T20:58:00.000+03:30

از گرداننده ی کاینات تقاضا دارم، از مدت زمان ماه های گرم و نکبت سال (به ویژه مرداد خون بار!!) کاسته و به مدت زمان ماه های خنک تر ، مطبوع تر و دلپذیر تر سال (با ارفاقی جزئی ، تمام 6 ماهه ی دوم !) بیافزاید و در اجرای این مهم، به خواسته ی دوستان "آفتاب-دوست" توجهی نکند!‏

در غیر این صورت ، برای این موجود حقیر، جیره ی خواب تابستانی منظور کند !! باشد که دیده مان تنها شاهد منظره ی چشم نواز برگ ریزان پاییزی و گوشمان تنها شنوای سکوت ناب ناشی از آکوستیک پس از بارش برف باشد...‏

امضا: یک انسان اگنوستیک

Pass With Care (!!!!!)

2010-08-21T11:19:00.002+04:30

از افرادی که به داشتن حافظه ای خوب مشهورند
بترسید

زیرا آن ها این توانمندی را دارند که گذشته را هر طور که دوست دارند انگولک کنند و به خورد شما بدهند و شما – حتی اگر ذره ای شک کنید – جرات اعتراض نخواهید داشت چرا که شک شما به حافظه ی خودتان به مراتب بیشتر از شکّتان به داستان غیر واقعی راوی خوش-حافظه است!‏

2010-08-13T16:58:00.001+04:30

جمعه ها آفتاب یه رنگ دیگه ست ...‏

Theory-1

2010-08-10T11:58:00.003+04:30

People are divided into two groups :
Either you are mad at them or you don't care 'bout them ... !

باج-گیر

2010-08-08T14:24:00.004+04:30

روشنک رو میز ناهار خوری، وسط هال درس می خونه.‏
من تو اتاقم.‏
تو هال سر و صدا بیشتره.
روشنک مدتیه که با هدفون تو گوشش درس می خونه.خودم یادش دادم.‏
من از اول این عادت رو داشتم که با موسیقی درس بخونم. بعدا که ام-پی-تری پلیر خریدم بود که عادت به هدفون کردم و علاوه بر موقع درس خوندن در مواقع دیگه هم اگه اتفاق بیرونی جالبی نیفته، ترجیح میدم هدفون تو گوشم باشه و با فانتازهای مجاز و غیر مجازم (!) خودمو سرگرم کنم...‏
از روشنک می گفتم و هدفون تو گوشش که حالا که تو هال سروصدا بیشتره اکثرا تو گوششه و ما وقتی صداش میکنیم دیگه نمیشنوه!‏
فکر کن 2 ساعت هیچ جوری نمیشه صداش کرد و فقط باید رفت بالا سرش و تکونش داد... خب مسلما هیچ کس حال نداره تا بالا سر یکی بره که بش بگه بلند شو آشغالا رو ببر پایین یا رو میز رو دستمال بکش ... ترجیح میده خودش بره کارشو بکنه تا کار زودتر جمع و جور شه...‏
در کل زندگی از این لحاظ کاملا بر وفق مراد آبجیه...‏‏
اما این ظاهره ماجراس...!‏
من میدونم روشنک می شنوه ! من می دونم هدفون های تو گوشش نمیتونن این قدر خوب صدای بیرونو بگیرن که واقعا اون هیچی نشنوه! به خصوص وقتی یکی دو متریش استاده و داره نعره می زنه آشغالا رو ببر پایین!‏
من می دونم ، چون هدفون ها مال خودم بودن و دو ماه پیش که یه جفت نوشو خریدم ، خودم اینا رو دادم بهش!‏

من می دونم چون خودم تا دو ماه پیش که اون هدفونا تو گوشم بود و کسی صدام میکرد و من حال نداشتم جواب بدم ، وانمود میکردم که نمیشنوم !!!‏

و حالا هم من و هم روشنک میدونیم جریان دوسال گذشته تا دو ماه پیش چی بوده و دختره داره سر این موضوع از من سو استفاده میکنه... حتی باج میگیره !‏ چون نمی تونم به روش بیارم ! چون پای خودم به خاطر کارایی که در دو سال گذشته انجام ندادم گیره...‏
حالا مدت هاس که من به جای روشنک رو میزو دستمال میکشم...گل ها رو آب میدم
و
هیچ کدوم به روی اون یکی نمیاریم که می دونیم جریان هدفون چیه

و اوضاع به طرز ناجوانمردانه ای بر وفق مراد روشنکه...‏

F. c. u. k This World!

دموکراسی

2010-07-22T00:11:00.003+04:30

   بستنی از اول یکی از ارکان مهم زندگی من بود.اون موقع ها کیم میهن می خریدیم.من کیم رو از 30 تومن یادمه.مامانم همیشه به تعداد، برا روزای هفته بستنی میخرید.هر روز یکی.اون موقع ها کیم دوقلو هم بود.که باید از وسط نصف میکردم هر روز یکیشو می خوردم.این قانون به هیچ وجه استثنا هم نداشت.نمیشد که یه روز دو تا بخورم . چون مامانم میگفت بعد قانون یکی تو روز میشه دو تا تو روز و اسثناش میشه 3 تا و بعد تو فکر میکنی قوانین دیگه رو هم میشه عوض کرد...‏
   اولین باری که بستنی مگنوم و عروسکی دیدم خوب یادمه.کلاس اول بودم فکر کنم.با مامان رفته بودیم خرید از سوپر مارکت .من نشسته بودم کنار باغچه. مامانم اومد بیرون گفت فرانک بیا از این بستنیا اومده که تو تلویزیون تبلیغ میکنه...بعد یه مگنوم خرید و یه عروسکی.‏
از مغازه که اومدیم بیرون هر دوتاشو داد دستم گفت هر کدومو رو دوس داری تو بردار اون یکی رو بده به من.من می دونستم که مگنوم بزرگتره...خیلی بزرگتر از عروسکی ولی قیافه ی عروسکی خوشگل تر بود...یه کم فکر کردم بعد عروسکی رو برداشتم مگنومو دادم به مامانم.مامانم خندید گفت:بزرگه رو دادی به من که ...سرت کلاه رفت !!‏

فکر میکنم از اول هم مطمئن بود که من همون عروسکی رو بر می دارم. اصلا برا همین بود که گفت خودم هر کدومو می خوام بر دارم.حرکت بسیار کثیفیه که وقتی از انتخاب یکی مطمئنی باز بش حق انتخاب بدی که بعدا ده برابر بیشتر از اشتباهش ناراحت بشه.‏
   این عمیق ترین زخمی بود که دموکراسی ، ردّش رو رو من گذاشت. حالا که 13 سال از اون روز میگذره من کلی مگنوم خوردم. تازه اسپیرال و فالوده ای و لیتری و اسمارتیزی و آپتیما هم خوردم.ولی هنوزم فکر میکنم اگر اون موقع تصمیم دیگه ای گرفته بودم ، حالا یه مگنوم تو زندگیم جلوتر بودم...‏

Technical Query

2010-06-30T17:06:00.002+04:30

یه سوال :‏

دانشکده های فنی کشور, غیر از بلاگ نویس ، مهندس هم تربیت میکنه ؟

Imaginary Friend

2010-06-26T11:42:00.003+04:30

موبایل زنگ میخورد.‏
اس-ام-اس.‏

به سمت گوشی حمله ور می شوی:‏

آهنگ پیش نواز ویژه ی ایام دهه فجر – عید نوروز – جام جهانی – روز مادر – روز پدر ...‏
هیچ کس با ایرانسل تنها نیست!‏

همه تنهایند... ‏

Taste of a Memory

2010-05-30T21:15:00.001+04:30

نی نوا ی حسین علیزاده رو گرفتم!‏
در اتاقم بسته است؛ تا آخرین حدی که تو یک آپارتمان ممکنه، صداش رو بلند کردم و سعی میکنم نت ویلنش رو تو ذهنم پیدا کنم. قشنگ تو حال خودم هستم ، ویلن ها پیتزیکاتو کردن و نِی حسابی اوج گرفته ... یه آن در اتاقم محکم باز می شه!‏
،مامان دم در اتاقه.نگاه خشنی بهم میندازه
میگه: چیه؟ کلاس روشن فکر نمایی جدیده؟
موندم که چیو داره میگه! از این اتاق که همیشه صدای یه چیزی میاد. چرا یه دفعه کلاس روشن فکری شد؟!!! یعنی حسین علیزاده از باب دیلن وشن فکر نمایانه تره؟
بی حوصله میگم : مگه چیه؟!‏
عصبانی داد میزنه :اگه شما یه سری بچه سوسول 20 ساله تصمیم گرفتین تجربه ی جدیدتون این آهنگا باشه که من نمی دونم مال کدوم کثافت رذلیه (!) ؛ ما با همین آهنگا همکلاسی هامون رو می فرستادن جبهه! اینو پخش میکردن؛ همین بچه های هم سن تو به صف میشدن ، می فرستادنشون جایی که شما خوابشم نمی بینین.بعد یه ماه دیگه که جسدشون رو -که تازه اگر چیزی ازش می موند- میاوردن؛ دوباره همینو پخش میکردن جماعت بیان لاشه بچه هاشونو تحویل بگیرن.‏
اگه می خوای اینو گوش کنی برو همون جایی که از صب تا حالا اون جا بودی !!‏
این چیزا که برا شما مسخره بازیه ما به چشم دیدیم.‏

درو کوبید رفت بیرون!‏

My text-based , seems-to-be friend!

2010-05-20T01:01:00.002+04:30

چند وقتیه مزاحم موبایلم زیاد شده.‏
مزاحم که نمیشه گفت، مزاحمتی ندارن برام. هم زیستی مسالمت آمیز داریم با هم. بیشتر از این اس-ام-اس فورواردی ها برام می فرستن و هر از گاهی حالمو می پرسن!‏

منم هیچ وقت برخورد بدی باهاشون نداشتم، شنیدم که حتی بچه های خوابگاه عصرای جمعه که حوصلشون سر میره رندوم شماره میگیرن با یکی حرف بزنن بلکه حالشون بهتر شه.‏

می فهمم که حوصلت سر بره و ذخیره ی آدمات که محدود باشن، ممکنه اس-ام اس رندوم بزنی به امید این که شاید معجزه ای تو همین شماره های 11 رقمی ناشناس اتفاق بیفته و تو از تنهایی در بیای ! (که معجزه ای در کار نیست! ظرف تنهایی با این جور چیزا پر نمیشه...!)‏

یکی یه 4-3 ماهی هست که برام اس-ام-اس فورواردی میفرسته ! هر از گاهی حالم رو هم می پرسه!‏...

هیچ وقت به حال پرسیدناش جواب ندادم ولی هر از گاهی به محتوای اس-ام-اس فورواردیاش گیر میدم.‏

این قدر مصمم هم هست که من اگه جواب هم ندم اون نا امید نمیشه و حداقل هر 3 روز یه بار یه اس-ام-اس رو داره!‏

هفته پیش چهارشنبه اس-ام-اس زد که چه طوری؟

سر کیف بودم حسابی .برا دفعه اول بود که تئاتر میدیدم.‏

برا دفعه اول جواب دادم :خوب.‏

گفت:کجایی؟

گفتم:تهران / تئاتر میبینم!‏

گفت: تئاتر شهر؟؟!‏

.خوشم اومد از جوابش ولی چیزی نگفتم ؛ مسخره بود برا کسی که نمیشناختم موقعیت مکانیم رو توضیح بدم

یه ربع بعد اس-ام-اس زد که: من که آخرش نفهمیدم تو دختری یا پسر که بلند شدی از تبریز* رفتی تهران تئاتر ببینی ولی مواظب خودت باش تو پایتخت ...!‏
.

کف کردم!‏

شماره من با 914 شروع میشه .‏*

2010-05-02T00:11:00.000+04:30

.‏علاوه برچندین سایت بی اهمیت دیگر، بلاگر هم فیلتر شد

از این به بعد صرفا کانکت شده و به چراغ چشمک-زن کانکشن خود، خیره می شویم

باشد که فرجی حاصل شود ...‏

تئوری

2010-04-18T13:06:00.000+04:30

سابقا فکر می کردم که این جوونی "ماست" که در این بی حالی ، محدودیت ها ، بیش از حد فکر کردن ها و تناقضات به فا.ک میره ...‏

الان مدتیه فکر میکنم ؛ این کلا ویژگی جوونیه که باید به فا.ک بره !‏

سیریش

2010-03-16T04:20:00.001+03:30

چیز هایی هستن برای ندیدن
یعنی اصلا نباید طرفشون بری که ببینی
خوندن این طور نیست ، مثل سیگاره ،تو دراز مدت اثر می کنه. باید بهش عادت کنی تا بفهمیش، تا بخوایش
فیلم اما مثل قلیون یه چیزیه. زود می گیردت و اگه گند باشه ده برابر زود تر به دَرَک می فرستت
و وقتی چیزی دیدی / دید جدید پیدا کردی/ چیزی رو دونستی که قبلا نمی دونستی ، نمی تونی به عقب برگردی و وانمود کنی او چیزو ندیدی.چون که پس فرستادن اطلاعات ممکن نیست.باز گشت به قبل از دونستن، امکان پذیر نیست
و این دنیا برا این نیست که تو بدونی . قرار نیست حجم وسیعی از اطلاعات بدرد نخور داشته باشی که بعد گم بشی و نفهمی کجای دنیا ایستادی.که مودت رو گم کنی و نتونی تحمل کنی. که فلج بشی
اطلاعات ، برا اینه که بتونی تفاوتی ایجاد کنی.نه این که شاهد منظره ی به فا.ک رفتن زندگی باشی .بدون هر ارائه طریقی . بدون هر دری /دریچه ای/سوراخی به بیرون.زندگی تماشای منظره ی لجن مال شدن دو آدم وامونده نیست. از "نظاره" کردن دست بکش برادر
به خاطر همون چیزایی که بهشون اعتقاد نداری، تکونی بخور مرد.وامونده نباش. زندگی رو زندگی کن. نه این که این جوری جلو ساختمون -6 بشینی و فکر کنی همه چیز چه قدر بی معنیه مرد!
به همون خدایی که بهش اعتقاد نداری نشون بده تویی که برا سرنوشت خودت تصمیم میگیری.نه قواعد احمقانه بازی اون .نه جبر احمقانه ی " همه چیز نابود می شود "
تکونی بخور مرد
بیا تو بازی

8

2010-03-08T20:04:00.002+03:30

به امید روزی که برای احقاق حداقل حقوق من یا هر زن دیگه ای، دست به دامن هیچ روزی از سال نشیم

برای حماقت های مرتکب نشده

2010-02-15T21:43:00.000+03:30

روزایی که دلم خیلی تنگ میشه ، سعی میکنم تفکیک شم به حماقت های کوچکتر؛ از کامنت گذاشتن برا دوستای دبستان گرفته تا آپلود عکس و حرف زدن با آدمای گم شده در تاریخ

سعی میکنم سرشکن کنم به حماقت های کوچیکتر تا حماقت بزرگتری مرتکب نشم

آخر شب خوشحالم که یه روز دیگه دوام آوردم و سعی میکنم فراموش کنم که می دونم این که دوام آوردم یا نه ، در مجموع هیچ فرقی نمیکنه و برا این استقامت احمقانه، به کسی کاپ نمی دن

این روز ها ، درفتز موبایلم پر از اس-ام-اس هایی مشن که هیچ وقت فرستاده نمی شن؛ نوشته می شن که نویسنده تعریفی از وضعیت و حالش داشته باشه...نتیجه ای در کار نیست

فرهنگ لغت معاصر-1

2010-02-12T16:46:00.013+03:30

لغت : پیشکسوت

تعریف علمی : فردی که به دلیل "حضور دراز مدت " در عرصه ای خاص – به غلط - جز افراد مطلع و کارکشته ی آن عرصه به شمار می رود؛ به طوری که عملا حضورش در محفلی خاص موجب اعتبار آن مجلس شده و عدم حضورش دلیل خوبی بر بی اهمیتی آن واقعه و ضمائم

در هر عرصه ای ، با اندکی بردباری می توان به یک پیشکسوت تبدیل شد و خود را به عنوان یک "حرفه ای " به دیگران عرضه کرد
هیچ نگران نباشید
.حتی خود حرفه ای ها هم در تمیز پیشکسوت ها از حرفه ای ها دچار مشکل می شوند

فلسفه ی مردود

2010-01-28T06:37:00.002+03:30

آدمای بسیار پر رو و وقیحی هستیم که شقایق " نیست " ولی ما کماکان داریم به زندگی ادامه میدیم

!سهراب رسما چرند گفته

(!)روزای امتحان

2010-01-13T23:16:00.002+03:30

2010-01-10T13:54:00.000+03:30

.آدما میان و میرن

.نوسانات "مبلغ قابل پرداخت قبض موبایل" ، شاهدی است بر این موضوع

در ستایش وبلاگ نام برده

2009-12-30T22:44:00.002+03:30

مهندس عمرانی خواهم شد که حتی با خط کش قابلیت کشیدن یک خط صاف رو نداره

در توجیه این "بی عرضگی ذاتی"به جماعت میگم:این چیزا به مهندس شدن ربطی نداره...مملکته داریم؟

2009-12-19T23:06:00.000+03:30

و برای آن دسته که می اندیشند

!... هست:D و :d تفاوت های زیادی بین

شونزده+1 آذر

2009-12-10T11:44:00.000+03:30

دوری,کیلومتر ها با مرکز وقایع فاصله داری. به مونیتور چشم می دوزی.به هر خبری که بتونه احساسی از تو بازی بودن در تو ایجاد کنه.اسوشیتد پرس,بی بی سی,فیس بوک

عکسای خبری تبدیل شدن به آلبوم عکس دوستات.کسایی که خیلی وقته ندیدیشون,ازشون خبر نداری.می بینی اِه ه ه...موهاشو کوتاه کرده ,مانتویی پوشیده که تا حالا ندیده بودی,سبیل گذاشته,دستکش دستش کرده .دقیق که میشی میبینی خیلیاشونو میشناسی.بیشتر که دقت میکنی با خیلیاشون تو همین عکسا آشنا شدی؛تو بحثا،تو خیابون,تو فیلما,تو یوتوب،تو فلا ن گروپ حمایت از فلان کس و اعتراض به فلان کار

یه آن میبینی که انگار همه همو می شناسیم که بعد از این روزا ،همه ی آدما تو هر دانشگاهی هم کلاسی ما شدن.دستای مشت شده شون رو که میبینی فکر میکنی که اگه کیلومتر ها دوری؛هم محله ایت,هم بازیت,هم کلاسی دبستانت ,اون وسط هستن و دارن یه کاری می کنن

فکر میکنی که بعد از این جریانات,یادت اومد که یه عده ی دیگه ای مثل تو خسته ,گیج ,خسته ,آشفته,خسته ,عصبانی ,خسته, جون به لب رسیده هستند و تو تنها نیستی

ترس تو لایه لایه ی وجودت نفوذ میکنه که اگه این همبازی بچگی,چت فرند دوران راهنمایی,هم کلاسی دوران دبیرستان ,وبلاگ نویس فعلی رو بگیرن ؛چی گار می خوای بکنی .کجا می خوای بری ...به کی می خوای بگی .ترس تو لایه لایه ی وجود نفوذ میکنه که همه چیز می تونه خیلی ترسناک تر باشه .خیلی بد تر.که چاه "بد" عمیق تر از این حرفاس که به این زودیا پر بشه

که این روزا که این جور با ترس و وحشت میگذره بیست سالگی من و توئه

این دانشگاهی که امروز کم از میدون جنگ نداره ؛جایی ه که ده ها دوست و آشنای تو توش درس می خونن.و همین دوست و آشنا

های تو هستن که الان سربازای خط مقدم شدن

حماقت

2009-11-30T16:11:00.003+03:30

حماقت مگر چیست؟

کلی تلاش میکنی/کلی تلاش می کنن که بفهمی چیزی احمقانه است.دیدگاهی/باوری/برخورد تو/برخورد کسی
دیگه/روندی/مسیری/آرمانی

قبول نمی کنی...نمی فهمی .که اگر بفهمی که دیگه حماقت نیست...حماقت، کار احمقانه ایست که فاعل نه تنها که نمیخواد احمقانگی کارش رو باور کنه که در اهتمام به این "چیز" احمقانه از هیچ تلاشی هم فروگذار نمیکنه

زمان باید بگذرد،تا روزی،بدون هرگونه تلاشی بفهمی چه قدر کارت احمقانه بوده و تو نمی خواستی باور کنی...یه روز که همین جوری نشستی ,پاتو انداختی رو پات و هیچ کار خاصی نمیکنی ؛کل جریان در عرض 3-2 ثانیه از جلو چشمات بگذره و تو ببینی چیزی که عمرتو گذاشتی بابتش ...له کردی خودت رو به خاطرش،احمقانه بوده

حماقت مگر چیست؟

اهتمام به عملی احمقانه ،بدون دیدن وجه احمقانگی آن

حماقت کردم که خواستم برا چیزی که از هیچ منطقی پیروی نمی کرد ,فرمول ریاضی بنو
یسم

همکار

2009-11-23T00:14:00.008+03:30

از دانشگاه میام بیرون.کتاب جلد گالینگور سنگینی دستمه که بزرگ،طلاکوب روش نوشته :سازه های فولادی

به خودم فحش میدم که به خاطر نیم صفحه مجبور شدم چیز به این سنگینی رو بزنم زیر بغلم ببرم دانشگاه.به میرقادری بیشتر فحش می دم که یه همچین کتابی نوشته و تازه این مرثیه دو جلد دیگه هم ادامه داره.

از کنار ساختمون در حال ساختی رد میشم .از معدود بنا هایی که تو تبریز، به جای بتن آرمه داره اسکلت فلز ساخته میشه. کنجکاو نگاه میکنم,سعی میکنم ذخیره ی نه چندان زیاد دانش فولادیم رو محکی علمی بزنم.شماره تیری,شکل مقطعی,نوع جوشی...هر چیز امیدوار کننده ای که حاکی از درکی هر چند کم ،از یه درس سه واحدی باشه

جوشکار,پسر جوونیه.فاصله اش ازم زیاد نیست.از جلوش که رد می شم دست از کار میکشه و نگاه میکنه.چند ثایه ای مکث میکنه .رو کتاب دقیق میشه.5-4 متر که ازش دور میشم داد میزنه

!!!..."چه طوری همکار؟"

2009-11-03T12:22:00.002+03:30

به نظر شما اگه من این کی-بورد فراسو که موقع تایپ صدای تق-تق خوبی میده از سایت بلند کنم و به جاش کی-بورد بنجل ِ کامپکتِ یو-اس-بی ه متالیکم رو به دانشکده عمران هدیه کنم,کسی ناراحت میشه؟
کسی میفهمه؟

2009-10-27T16:35:00.000+03:30

پرسیدم:چه خبر؟گفت :هیچی ,مثل همیشه...می گذره دیگه

و در یکی از این روز ها که مثل همیشه است ،خبر می رسد که ازدواج کرده

و من در عجب می مانم که ازدواج,چه مسئله ی ساده ،یکنواخت ,آنی و جز "مثل همیشه های زندگی ای" است

...اما من میدانم که وقتی او ازدواج کرد،هیچ چیز مثل همیشه نخواهد بود

2009-10-20T11:58:00.003+03:30

احساسی که ما از حضور افراد در زندگی خود داریم،به آسانی قابل جایگزینیست.با کمی تلاش و اندکی صبر فرد(افراد) دیگری موجب بر انگیختن همان احساس(ات) خواه(ن)د شد...این "خود"ِ افراد هستند که هیچ وقت،به هیچ نحو قابل جایگزینی نیستند...و این قسمت تراژیک داستان است

2009-10-11T17:53:00.001+03:30

هر کدوم تو یه دستشون یه چیزبرگره و با دست آزادشون دستای همو گرفتن. روی همبرگرا پر سس دو رنگه.دختر به نون ساندویچ گاز عمیقی می زنه.سس به همراه قسمت جالبی از مخلفات بیرون می ریزه. دختر دست پسر رو ول می کنه تا محتویات بیرون ریخته شده رو با دو دست جمع کنه و سر جاش هل بده.کاهو و پنیر رو بر میگردونه سر جاش تو نون.یه آن می خواد انگشتاشو لیس بزنه که بعد منصرف می شه و با دستمال کاغذی پاک می کندشون.یادش می ره دستشو به زیر دست پسر رو میز منتقل کنه .با دو دست ساندویچ رو می گیره و از تسلطی که بر چیز برگرش پیدا کرده , رضایتمندانه لبخند می زنه.

پسر ,خوردن چیز برگر رو ول میکنه .چند ثانیه دختر رو نگاه می کنه بعد میگه:یه دستی بخورش.مهم نیس بریزه رو میز یا کثیف شه...میخوام دستت رو بگیرم...

هیوا-تجریش

پنجشنبه

سوال

2009-09-11T03:05:00.005+04:30

چرا عکس رو جلد کتابای ترجمه شده رو عوض می کنن؟
چرا طرح اورجینال کتاب اصلی رو نگه نمی دارن؟

2009-08-19T09:19:00.000+04:30

.بیست,تمام
بیست و هشت مرداد هزار و سیصد و هشتاد و هشت

2009-07-29T17:36:00.000+04:30

حساب کردن رو شعور-درک-فهم،بیش از حدِ طرف مقابل،نتیجه ای گند تر از احمق فرض کردنش داره.

My used-to-be room

2009-07-24T04:20:00.000+04:30

(*)photos edited by

Useless experiences /part 2

2009-07-16T07:22:00.000+04:30

بارها شده بگم یا فکر کنم این داستان عینا شبیه یه داستان دیگه است.وضعیت یکی شبیه وضعیت اون یکی ه.فلان آدم شخصیتا شبیه بهمان آدمه.این برهه ی تاریخی کاملا شبیه فلان برهه ی تاریخیه. بارها و بارها شده که آدما رو دسته بندی کنم.دسته ای که این طورن؛دسته ای که اون طورن.تیپ یک,تیپ دو.آدمایی که موقع حرف زدن مکث می کنن و آدم هایی که مسلسل وار حرف می زنن.گروهی که قاطی می شن و گروهی که دور می گردن .آدمایی که خونسردن و آدمایی که زود عصبی میشن.از فلان کاری که فلان کس می کنه منظورش اینه و اون نیست .افراد تیپ یک با تیپ دو کنار نمیان ؛افراد تیپ 7 با تیپ 12 نمی سازن.از فلان چیز فلان طور باید نتیجه گرفت .آدما ی گروه 5 در شرایط "ج" کوتاه نمییان و الی آخر...

داستانی که هر کس داره؛ میلیمتری با داستانی دیگه فرق میکنه.همین میلیمترها ,بک گراند هایی که فرد داره ,شرایطی که توش بوده ,وضعیت روحیش ,استیتی که انتخاب میکنه ,کتابایی که خونده ,کتابایی که نخونده,روزمره های کوچیکش, بقال سر کوچشون همیشه حداقل ذره ای با موارد ذکر شده ی یکی دیگه فرق می کنه.

این جاست که داستان ما,تجربیات ما,مقایسات ما به هیچ دردی نمی خوره.که دردی رو دوا نمیکنه.تجربیات ما حتی به درد خودمون هم نمی خورن چون ما هیچ وقت شرایطی مشابه چیزی رو که قبلا توش بودیم تجربه نخواهیم کرد و آدمایی مشابه افرادی که قبلا می شناختیم نخواهیم دید.

هر چی بیشتر آدم بشناسیم, بیشتر ببینیم , بیشتر بدونیم, می بینیم که نتیجه هایی متفاوت و حتی متضاد برای یه انتخاب واحد امکان پذیره.هر چی بیشتر بشناسیم بیشتر می فهمیم که تلفیق مختلفی از ویژگی های شخصیتی امکان پذیره.می بینیم که نتیجه ای که میشه از یه انتخاب گرفت؛مستقل از اتفاقات قبلی و خواسته یا برنامه ریزی ماست.

ما برای زندگی مطلقا الگویی نداریم,در انتخاب و تصمیم گیری کاملا تنهاییم و فقط می تونیم امیدوار باشیم که بعدا از انتخاب هایی که کردیم متاسف نشیم.

Useless experiences /part 1:finding your made-in-heaven pair of shoes*

SMS

2009-07-03T22:31:00.000+04:30

می خواستم بگم که :بیاین اس.ام.اس نزنیم؛نه این که مثلا تحریم کنیم که مخابرات ضرر کنه و فردا بیان بگن غلط کردیم و ما این جوری نتیجه ی خاصی بگیریم ها؛صرفا واسه این که احساس مسخرگی نکنیم که هر وقت خواستن قطعش کنن و فردا دوباره وصلش کنن و ما مودب و سر براه نگاه کنیم ببینیم کِی صلاح می دونن ما رو از امکانات بهره مند کنن...

بعد فکر کردم که ما به هر حال مسخره هستیم ومیزان وقاحت غیر قابل تخمین!فردا میان می گن امکانات جدیدی که مخابرات بعد از قطعی ارائه داده با استقبال گسترده ی هم وطنانمون رو به رو شده و ما به درخواست همین عزیزان تصمیم گرفتیم قیمت اس.ام.اس انگلیسی رو از 23 تومن به 230 تومن افزایش بدیم.

برا همین تغییر نظر میدم و میگم: هرچه قدر دوس دارین اس.ام.اس بزنین .اصلا همه ی کوپناتونم برین بگیرین .فردا اگه دیدید دارن جایی نصف قیمت روغن مایع واسه سالاد میدن اونم بگیرین.کارنامه هاتونم ببرین شهربازی واسه بلیط مجانی مری-گو-راند.هر جا هم با کارت دانشجویی یه چیز نصف قیمت دادن برین تو صف اونم واستین.لا اقل آش نخورده و دهن سوخته نشیم!

Michael Jackson Died at 50

2009-06-26T20:43:00.000+04:30

مایکل؟

آخه الان چه وقت مردن بود؟

مگه نمی دونی چه قدر اوضاع قاطیه این جا؟حواست کجا بود پسر؟الان که وقتش نبود...

حواس دنیا رو پرت ِ خودت کردی که آخه تو...

این روز ها که "نمی گذرد"...

2009-06-22T06:58:00.000+04:30

در چنین شرایطی نوشتن برام غیر ممکنه.

کلمات قاطی میشن,افکار به هم گره می خورن؛نمی تونی که بنویسی 10 برابر بیشتر زیر سنگینی وقایع له میشه.

احساسی که دارم؛چیزی که می خوام بگم جمع تمام چیزایی که میبینم و می خونم و می شنوم و می بینید و می خونید و می شنوید.چنگ انداختم به تمام منابع اطلاعاتی که یه وقت اتفاقی نیفته و من بی خبر باشم؛منتظرم و نگاه می کنم.نگاه می کنم و فکر...و دعا.

جَو

2009-05-23T03:28:00.000+04:30

من با طرح دست بند سبز مشکلی ندارم. به این که پهن ترین دست بند مال هم کلاسی ایه که سر کلاس اندیشه گفت:"آلبر کامو یک نهیلیسم ه " هم اعتراضی ندارم.

حرف من اینه که اگر قرار ه20 میلیون رای قطعی مال طرف مقابل باشه احمقانه است که رای این ور 8-7 رو دو نفر پخش بشه.

این که گفته می شه طرفداری از موسوی خیلی بیشتره رو هم قبول ندارم؛نه طرفداران شیخ و نه طرفداران رئیس جمهور فعلی آدمای دستبند به دستی نیستن که بشه سرشماریشون کرد؛22 خرداد در آرامش و سکوت برگه ی رای رو تو صندوق می اندازن و شناسنامشون که هیج جای خالی که نشان از تحریم هیچ انتخاباتی نداره یه مهر دیگه میخوره.

کسانی که از نتیجه ی 4 سال پیش ناراضین به یاد بیارن که اگر همون موقع کم تر آرمانی و بیشتر عملی فکر کرده بودن نتیجه بهتری می گرفتن.

فکر می کنم باید تمام تلاش جهت یک دست بودن آرای اصلاحات باشه.تا 22خرداد صبر خواهم کرد و به کسی رای خواهم داد که امیدوار باشم تعداد آرای متمرکز اصلاحات رو به عدد قابل قبول تری می رسونه.

آرمانی ندارم که به خاطرش از "شخص " حمایت کنم.

بخوانید:

+پوتشکا/انتخابات و چیزهای دیگر

+به خدا هیچ جا تهرون نمی شه.

Interlude

2009-05-02T21:30:00.000+04:30

نمی شه سر تبلیغات این بالا, بلاگفا با خودمون یه توافقی بکنه؟

من نخوام دانستنی های ازدواج یا افسانه ی جومونگ ۵ تبلیغ کنم باید چی کار کنم؟

Useless experiences /part 1:finding your made-in-heaven pair of shoes

2009-04-25T18:37:00.000+04:30

هیچ وقت قبل این که یه کفشو بخری و یه 4-3 روزی پات کنی نمی فهمی چه طور
چیزیه ؛چه قدر جا وا میکنه،کف اِش کف پاتو اذیت میکنه ,انگشت کوچیکه ی پاتو میزنه
,راحته،نرمه،بغلاش پاره می شن,می تونی توش پاتو تکون بدی یا نه...

وحشتناکیش این که نمی تونی از تجربه ات سر کفش قبلی تو انتخاب کفش جدیدت
استفاده کنی . حتی این که از یه مارک که می شناسیش هم کفش بخری کمکی به پیش بینی
بلایی که بعد یه هفته سرش خواهد اومد نداره. هر کفش یه ایرادی داره که کفش قبلیت
نداشته؛ چیزی که فقط با پوشیدن متوجهش می شی.یه ذره تفاوت یه ذره اختلاف مدل باعث
می شه هیچی از کفش قبلت شبیه جدیده نباشه.

خودتم می میدونی سوال احمقانه ایه که:مگه وقتی می خردی نفهمیدی پات توش
راحت نیست؟

-نه که نفهمیدی از کجا باید می دونستی این مدل سایز 40 اش هم بعد یه
هفته جا وا نمی کنه؟

قبل از خرید یه کفش فقط می تونی "امیدوار" باشی که بعد دو روز از
زندگی سیر ِت نکنه...

(+)سه روز پیش جالب بود.

انگیزه-نویسنده

2009-04-10T02:40:00.000+04:30

-تو یه چلمنی مکس.

-من چلمنم؟

-همه ی نویسنده ها چلمنن .اونا برای همین چیزی می نویسن.منظورم اینه که اونا چیزایی رو که میبینن می نویسن چون از درکشون عاجزن.

موسیقی آب گرم-چارلز بوکفسکی

شات/1

2009-04-02T09:02:00.000+04:30

l l

مهتاب نقاشی میکشد!

ٌWe Forget To Remember

2009-03-21T03:30:00.000+03:30

سبزه رو هر سال اون سبز میکرد.

برای همه؛بچه هاش,نوه هاش,خواهراش؛برادراش,عروساش.بزرگ فامیل بود آخه.

89 سالش بود که مُرد.

امسال همه یه روز مونده به عید سبزه هاشونو از گل فروشی خریدن؛کسی نمیدونست گندم رو باید از چند روز قبل خیس کنه تا سبزه واسه سر سفره نه خیلی کوتاه بمونه نه سرش پهن و بلند بشه.

My Friend's Friend Isn't Necessarily My Friend

2009-03-06T05:23:00.000+03:30

دوستی درباره ی این می گفت که موبایل چه طور روابطشو از چارچوبی که دوس داره خارج کرده و باعث شده بیش از حد در دسترس باشه...در دسترس بودنی که اینترنت ایجاد کرده به مرتب از شرایطی که موبایل ایجاد میکنه قابل تحمل تره.موبایلا رو می شه خاموش کرد ؛اینترنتو چی کار کرد؟

دوست از این حرفی نزد که به لطف اینترنت , به لطف این صمیمیت مضاعفی که اینترنت تصمیم گرفته ایجاد کنه همه بیش از حد در دسترس شدن.

این اورکات ,360,facebook,goodreads,deviantart بیش از این که ساختاری متفاوت داشته باشن جایی هستن برای "وصل شدن"و "ارتباط داشتن".

جالب این جاس که از این طور ریخته شدن روابطمون تو اینترنت استقبال هم می کنیم.نداشتن حریم خصوصی,نخواستن داشتن حریم خصوصی,ترس از داشتن هر چیز خصوصی,وحشت از ثانیه ای تنها موندن,وحشت از این که بالاخره تو یکی از این صفحه ها اون اتفاقی که معلوم نیست چیه بیفته و ما تو بازی نباشیم آن چنان همگانی شده که به سرعت میپریم تو هر سایت اجتماعی با هر اسم غیر عادی که داره

این که اینترنت این حقو به خودش میده که بر مبنای تعداد ایمیلای تو به کسی حد روابطتو با طرف تخمین بزنه,این که هر جا میری پیغام you might know…you might also like to send message to…you can also connect to می خوره تو صورتت ,این که ظرف 3 ثانیه میتونی کل آدرس-بوکت رو Import کنی ببینی کیا به همون جایی که تو سر می زنی سر زدن,این که می تونی دوستای دوستات رو هم Import کنی ,این هرج و مرج گند زده به هر چی ارتباطه,این هرج و مرج روابطی ایجاد کرده که معلوم نیست باید باهاشون چی کارکنیم. معلوم نیست تا چه حد حق داریم خودمونو تو زندگیا ی مردم پرتاب کنیم ,معلوم نیست تا چه حد حق داریم خودمونو" صمیمی" بدونیم

این اورکات ساختن بعد از اورکات به 360 حمله کردن بعد... و بعدتر...صرفا تلاشیه برای شناختن و شناخته شدن از پشت همین interest that I recommend ها .از پشت همین کنتراست رنگهای 360.تعریف شدن به وسیله ی "حلقه های ارتباطی".

این بیماری ساختن پروفایل ,این ضرورت بر پر کردن لیست هزار چیز ریز شخصی نامربوط که تو رو توصیف میکنه برای دیدن یک کلیپ ،برای استفاده از یک متن،برای گذاشتن یک کامنت چیزیه که همه به رسمیت شناختیم .

سابقا مسنجری بود که میتونستی اگه حال داشتی و حال داشت سلامی بکنی؛سلامی بشنوی.چه خبر ساده ای بگی؛روزمره ی ساده ای بشنوی.نه مثل حالا که گپ زدن تعطیل شده.اینترنت بازای امروز اصلا چت رو نمیشناسن . قبلا پروفایلی نبود که جای تو حرف بزنه ؛ امروز حرف زدن لازم نیست.لازم نیست بگی دیشب slumdog millionaire رو دیدی و پسندیدی ؛بلست کن همه می فهمن...لال میشی ,گنگ می شی,دور ,دور تر و یادت می ره تلفن هم وسیله ی ارتباطی بود.BG متناسب با حالِت انتخال میکی و یادت میره email هست .لازم نیست کامنت 360 بذاری که هر کی میگذره اظهار نظری بکنه و تخمینی از تو و روابطت بزنه.

یادت میره که سابقا وقتی دلت واسه کسی تنگ میشد این قدر بهش نزدیک بودی که ایمیل بزنی بگی " دقت کردی دلم تنگ شده ؟" و بدونی که می دونه وقتی دلت واسش تنگ می شه قرار نیس "دل هیچ جور دیگه ای گشاد بشه" ،این دل برای 150 نفر کانتک 360 ات به صورت موازی تنگ نمی شه .نه مثل حالا که بلست کنی .عمومیت رو شاهدی بگیری بر دل تنگیت که مخاطب این بلست ها گم می شن ؛هم از منظر تو ,هم از منظر مخاطب.

که این عمومی نوشتن احساس شاهد بر چیزی نیست .وقتی همه چیز عمومی میشه احساس تو خورد تر چیزیه که ارزش فکر کردن داشته باشه.

...

تو برف راه میریم .کافیه یکی موقع راه رفتن سرش پاین باشه ؛خواسته یا نخواسته کل مسیرتو پیدا میکنه.خوسته یا نخواسته مسیرای متقاطع و موازی زیادی رو می بینه.

کسی تو اینترنت گم نمیشه.همیشه می مونی .معلق.تو همینfacebook,Scribd,goodreads ,هر وقت لازم باشه یکی می تونه پروندتو بکشه بیرون

*کم پیش میومد که نوشتن چیزی که می خوام بگم این قدر برام سخت باشه...شاید ۵ بار از اول تا آخرشو نوشتم...این که چه قدر شبیه چیزی که می خواستم بگم شده؛چیزیه که هنوز نمیدونم.

2009-02-22T03:26:00.000+03:30

تو خیابون 3 تا دبیرستان ,2 تا راهنمایی و دو تا دبستان پسرانه هست .تو خیابون سوپر مارکت نیست .کتاب فروشی هم نیست .یه خرازی هست که اگه سر صبح یکی یادش بیاد پاک کنش یه هفته ای هست رفته زیر شوفاژ کلاس درم نمیاد میتونه یکی از اون جا بخره.

توخیابون4 تا گیم نت هست که مسئولیت رشد فرهنگی و پرکردن اوقات فراغت پسرای 11 تا 24 ساله ی منطقه رو عهده دارن و انصافی وظیفه شون رو هم خوب انجام میدن...

از در فنی تا فلکه ی دانشگاه سوپر مارکت نیست ,لوازم تحریری هم نیست,ساندویچی هم نیست.دکه ی روزنامه فروشی هم نیست.

پاساژ نسیم 200 متر پایین تر از در اصلی دانشگاهه .پاساژ نسیم مسئولیت رشد علمی دانشجویان رشته های مختلفو عهده داره انصافی وظیفه اش رو هم خوب انجام میده .از نقشه کشی ,پروژه ی متره ,پروژه ی راه سازی گرفته تا مقاله ی تاریخ تحلیلی و کشاورزی و ادبیات .

دانشگاه به پاساژ نسیم خیلی بدهکاره چون هر چیز نا مفهوم غیر قابل تصور و نا مربوطی که هر استادی خواسته توسط "پاساژ نسیمیون" توضیح داده میشه و درحد درک دانشجو "مفهوم" میشه.به دلیل سال ها فعالیت در عرصه ی علم و انجام پروژه های دانشجو ها "پاساژ نسیمیون" با خلق و خوی استادا آشنا شدن و مرامی مشاوره ی تحصیلی هم میدن. با داشتن 2 -3 تا رفیق نسیمی میشه ویژگی های منحصر یه فرد هر استاد رو هم یاد گرفت.

دانشگاه انجمن اسلامی نداره ،انجمن موسیقی فعال هم نداره،انجمن فیلمو تئاتر و گروه کتاب خوانی فعال هم نداره ,دانشکده ی ما انجمن علمی فعال هم نداره ,فضای باز داشگاه نیمکت و صندلی هم نداره ...کسی هم حال نداره بره دنبالش ببینه دانشگاه چرا اینا رو نداره.اساسا کسی هم حال نداره با کسی حرف بزنه.کسی حال نداره بلند فکر کنه ."جایی" هم نداره که حرف بزنه انعکاس حرفاشو بشنوه .

چهار راه آبرسان هتل تبریز هست ,کافی شاپی داره که اگه کسی هوس "گسترش ارتباطات اجتماعی" "برخورد نزدیک" "حرف زدن" کرد می تونه یه سر به اونجا بزنه.

کافی شاپ هتل تبریز هم در ازا 2500 تومن واسه نیم استکان چای و 20 درصد حق استفاده از میز های کافی شاپ وظیفه ی "مکان دهی به قشر دانشجو " رو خوب انجام میده...

جلوی ساختمون عمران زمینی هست که به "آمفی تئاتر رو باز" مشهوره .ما اول نمیدونستیم این زمین به چه درد میخوره.یعنی تا حالا تئاتر ندیدیم.یعنی دانشگاه گروه تئاتری نداره که رو باز یا رو بسته کار کنن.

علاوه بر ما بچه های مکانیک و متالوژی و صنایع و شیمی هم نمی دونستن تئاتر یعنی چی.عوضش فوتبال رو خوب میشناختن .با ارفاق والیبال رو هم.

ژیمنازیوم حداقل یه کلیومتر تا فنی فاصله داره دل گیره؛ تهویه نداره؛ یه روز در میونه.

بچه های ما "آمفی تئاتر رو باز" رو "زمین فوتبال " کردن.

انصافی آمفی تئاتر بی معنی هم وظیفه ی خودشو به عنوان زمین فوتبال خوب انجام میده...

میبینید ...سیستم بالاخره یه راهی برای رفع نیاز های خودش پیدا میکنه... همه بالاخره یه زمانی با این "وارونگی " و "بهم ریختگی" کنار مییان و تعاریف جدیدو یاد میگیرن... همه بالاخره یه "جایی" "یه زمانی" کنار میان...

2009-02-06T17:46:00.000+03:30

باهوش بود

سکوت می کرد

می دونست به محض این که دهنشو باز کنه شبیه بقیه می شه...یکی که شبیه "همه" هست

می دونست حرف که بزنه دستش رو می شه

باهوش تر از اون بود که بذاره دستش رو بشه

وجدان درد

2009-01-07T18:29:00.000+03:30

بی شرف همون کسیه که اگه کیفتو تو خیابون بزنن شونه هاشو بالا می ندازه و رد می شه؛همون کثافتی که دروغ می گه ,می پیچونه ,همونی که کارش پیش هرکسی گیر باشه هر چرندی بگه تایید می کنه,همونی که وقتی حواست نیست زل می زنه تو چشات ,همونی که سایز ته کفشتم میدونه ؛همونی که تو صف جلو میزنه و میگه"بی کار که نیستم!",همون که تو اتوبوس سریع رو صندلی میشینه،همونی که مسیر 100 تومنی رو 250 ازت میگیره,همونی که جواب سر بالا بهت میده,همون که از کار خودش میزنه,همونی که آمار در میاره .همونی که میبینه و وانمود میکنه ندیده ,همونی که نمی بینه و وانمود میکنه دیده ؛همون کثافتی که دیگران رو به خاطر کارایی که خودشم می کنه محکوم میکنه.

همون که امروز واسه ی غزه ی فلسطین که نمیتونه رو نقشه نشونش بده ,برای جایی که نمیدونه اعتقاد مردمش,سیاست سیاست مداراش چیه مرثیه میخونه ,متن سوزناک مینویسه وکاغذ امضا میکنه؛ احساس ترحم میکنه ،این احساس ترحم آسوده ش می کنه تا کافی میت نسکافه شو راحت تر جلو مونیتور هم بزنه و وبلاگ گردی کنه.

زدن سنگ چیزی به سینه که دوره,همیشه راحت تر از خودیاست.آسون تر از فکر کردن به تمام جنایاتیه که از دم در خونه تا ایستگاه اتوبوس مرتکب میشیم...کسی که قرار نیست ما رو بفرسته غزه ...ما که قرار نیست بدبختی یه سری آدمو از نزیک ببینیم.

وجدانتو سبک کن بی شرف...

این غزه ,این جنگ 33 روزه,این Live 8 ,این بیافرا ،این عراق برای وجدان منو توه؛ بی شرف!...که ترحم کنیم...که سبکشون کنیم.

این هم یک بدویت دیگر

2009-01-05T06:00:00.000+03:30

"ثمین باغچه بان –دوست عزیز موسیقی دانم-یادداشت هایی دارد (چاپ نشده)در باره ی کنگره ی موسیقی فروردین 1340 تهران.در آنجا می فرماید:

برای دانیه لو(نماینده ی فرانسه)چیزی جالب تر از این نیست که ما در عهد شاهان ساسانی به سر می بردیم تا برای او که از قلب قرن بیستم آمده است قابل مطالعه می بودیم ,تا او با دستگاه های دقیق و ضبط صوت های آخرین سیستم به دربار ساسانی راه می یافت و هنر نمایی باربد و نکیسا را ضبط می کرد و بعد از فرودگاهی که نزدیک پایتخت ساسانی ها ,مخصوص مستشرقان و کارشناسان شعر و موسیقی ساخته شده بود ,با هواپیمای جت ارفرانس,به سمت پاریس بر می گشت"

غرب زدگی-جلال آل احمد

Tiny Little People-part 3

2008-12-26T14:58:00.000+03:30

دماغ پسر شکسته بود.نه طوری که بشه ازش یه داستان جالب احساسی ساخت.بلکه این قدر مسخره که اگه داستان چه طور شکستن دماغش نقل نمی شد؛جای بیشتری برای خلاقیت و برانگیختن احساسات طرف مقابل میذاشت.

داستان مضحکی بود ,تو خوابگاه با پاهاش سر و ته از تختخواب طبقه ی دوم آویزون شده بود و سعی می کرد "پرتابه"ای که تو دستش بود تو سطل آشغال دم در اتاق بندازه.بار اولش نبود؛ اگه 6 ساله مهندس نمی شد مطمئن بود از همین حالا در انجام حرکات آکروباتیک دکتراش رو هم گرفته.این دفعه ولی تعادلش بهم ریخت با کله افتاد پایین .دماغش به گوشه ی تختخواب زیری خورد و کلی خون ازش رفت .ارتفاع دو تا تخت رو هم 2 متر هم نمی شد.تازه با اون استیل افتادن دستش باید ضرب میخورد ,دست بالا پاش می شکست !ولی دماغ؟اونم وسط صورت؟رو خط تقارن بدنش؟قشنگ تو منظر بیننده؟اصلا هنری نبود...هیچ خوب نبود...مرده شور ببرن تقدیرو که فقط تو فیلما هنری عمل می کنه!

دختر وقتی شنید دماغ پسر شکسته , 0.973 ثانیه فکر کرد.

به پسر به دماغش ...به این که باید یه "کاری" بکنه.یه حرکتی,یه واکنشی...به این که نمیدونه وقتی یکی سر و ته از تختخواب مییفته پایین و دماغش میشکنه,چی کار باید کرد.

چرا هیج جا ندیده بود؟چرا هیچ جا نخونده بود؟تمام داستانایی که میدونست مربوط به آدمایی به درد نخور با شرایطی دور ار ذهن و هنری یا تو یه تایتانیک ِ بی خاصیت گیر افتاده بودن یا پسر به زور رفته بود جنگ و دختر هی منتظر بود تا برگرده!تو ی این داستانا که هر بی شعور بی ذوقی هم بلده چی کار کنه...تو اونا لااقل پسر میدونست دختر دوسش داره ,همو دوس داشتن میدونستن همو میخوان و همه چی تموم بود,بعدشم نامه نگداری های رمانتیک بی محتوا یا انتظار بی پایان شروع می شد...داستان اون, این داستانا نیست ولی.چرا هیچ داستانی نمیشناخت تو مایه های پسر احمقی که سر و ته از تختخواب بی خاصیتش آویزون شده و معلوم نیست چه زهرماری رو میخواد تو کدوم گوری پرت کنه و دختری احمق تر از پسر-که خودش باشه-هست که از پسر خوشش مییاد و هیچ کاری نمیتونه بکنه. اصلا نمیدونه چی کار باید بکنه،اصلا معلوم نیست پسر بدونه دختر وجود هم داره!

با تقریب خوبی شاید از داستانای بالا باید نتیجه گیری کنه که "گریه"کنه.حداقل گریه.تعدیل شده ی "cold mountain" حداقل باید گریه کردن باشه.باید گریه کنه که لااقل خودش باور کنه پسری که فول-تایم تو سیرک خوابگاه کار می کنه و پارت-تایم سری به دانشگاه میزنه رو دوست داره.حالا که هیچ کس بهش یاد نمیداد وقتی دختری پسری رو دوس داره چی کار باید بکنه ,گریه خواهد کرد بدون این که بدونه حرکتش متناسب با شرایط هست یا نه.به پهنای صورت اشک خواهد ریخت ,به حال خودش که هیچ کاری از دستش بر نمییاد زار خواهد زد...شاید پسر مثل همون فیلما بفهمه...شاید بفهمه که دختر دوسش داره.

0.973 ثانیه بعد ،دختر گریه میکرد.

+ و +

*پیوست:ماحصل 3 ترم دانشگاه رفتن من و مدت ها وبگردی دیدن و شنیدن داستانایی مشابه داستانای بالا بود.هر از گاهی فکر میکنم اگر مدیریت روابطمون بر اساس دونسته های خودمون بود،اگر "نمیدیدیم" ،اگر از "کلیشه ی حماقت شدن "وحشت نمیکردیم,اگر واقعا امکانی بود برای تجربه کردن,فرصتی برای ارتباط ,اتفاقی که بیفته و ما جز ش باشیم؛نتیجه ی بهتری میگرفتیم.آش رشته ای که واسه خودمون درست کردیم نتیجه ی در تعادل نبودن دونسته ها و تجربیاتمونه...حداقل اگه قرار نیست یادمون بِدن چیزی هم نشونمون نَدن.

Amelie vs Dogville-part 1

2008-12-18T05:43:00.000+03:30

همین لحظه "ن" داره تیتراژ فوق العاده ی آخر فیلم فوق العاده تر "Amelie"رو میبینه .تحت تاثیر جادوی Yann Tiersen در حالی که لبخند می زنه به این فکر می کنه همیشه زندگی به نظرش همین شکلی بوده ولی خوب نمی دونسته ...به خودش قول می ده از فردا امیلی باشه ؛امیلی وار از چیزای کوچیک زندگی لذت ببره و این چیزای کوچیک رو با دیگران تقسیم کنه."ن" تصمیم می گیره فردا روی اولین کسی که باهاش برخورد می کنه -هر کسی که باشه –روش جدیدشو امتحان کنه ؛اگه نتیجه ی خوبی داد ....برای همیشه Amelie می مونه...

"م" اولین کسی خواهد بود که "ن" فردا باهاش برخورد خواهد کرد ." ن" نمیدونه که "م" همین لحظه داره تیتراژ فوق العاده ی فیلم فوق العاده تر "dogville "رو میبینه.تحت تاثیر فرم غیر معمول فیلم dogville بعد از 178 دقیقه یه دفعه به عمق کثافتی که هر روز توش شیرجه میزنه و با لذت کرال سینه میره پی می بره و نزدیکی عجیبی بین خودش و Grace احساس میکنه.
"م" به نظرش مییاد آخر این داستانو از اول هم می دونسته و صرفا تا حالا با فبول نکردن زندگی لجن مالش و اطرافیان کودن، فرصت طلب وبی شعورش خودشو مسخره کرده ..."م" تصمیم می گیره از فردا از حیقیقت کثافت دنیا فرار نکنه؛Grace آخر فیلم بشه و دیگران رو-هر کسی که باشه – به خاطر اشتباهی که خودش نمی کنه نبخشه و با دیگران –که همه از یه کنار پست و رذلن- مثل خودشون برخورد کنه.بزا قبول کنه که خودشم همین قدر رذله بلکه کمتر احساس حماقت کنه....

*Conclusion-part 1:"همه" فیلم میبینن..."همه"هم زمان یه فیلم رو نمیبینن....

وجدان بیدار آقای کاف

2008-11-27T15:08:00.000+03:30

مجبور بود...لو ش نداد,فقط ازش دفاع نکرد ؛سکوت کرد...اجازه داد هرچی میخوان در موردش بگن ...ازش خواستن علیه ش شهادت بده ولی نداد ؛فقط کافی بود این کارو بکنه ,اون وقت آینده ی شغلیش حداقل تا وقتی اونا سر کار بودن تضمین می شد ...,می تونست این کا رو بکنه ...کافی بود یه بله بگه... ولی این کا رو نکرد...چه طور می تونست ازش دفاع کنه ؟-اون وقت خودشم گیر می افتاد ,اون وقت که دیگه "هیچ"کمکی از دستش بر نمیومد ...مگه دو تا آدم ِ گیر افتاده چی کار می تونن واسه هم بکنن؟چاره ای نداشت جز این که چیزی نگه...

تازه از کجا معلوم واقعا حق با اونا نبوده باشه ؟-هر کسی در شرایط خاص ممکن بود این کار رو بکنه

مرد تمام بقیه ی زندگی با این "فکر" در گیر بود...با این که به دوستش خیانت کرده یا نه ...با این که نا مردی کرده یا نه ...با این که می تونست کار دیگه ای بکنه یا نه...مرد کتابای مهم زیادی در مورد شخصیت انسان ,شرایط و تاثیر اون بر تصمیم گیری های انسان نوشت...در مورد "سبکی و سنگینی"...در مورد آدمی که گیر افتاده...در مورد این که"اگر متهم گردی و طعمه دیگران شوی برخی محتاطانه وانمود میکنند که هیچ نمیدانند، هیچ نمیشنوند، به طوری که تو خواهی توانست به دیدن آنها و سخن گفتن با آنها ادامه دهی. این گروه دوم که رازدار و آداب دانند، دوستان تو هستند، دوستان به معنی مدرن کلمه."

ولی شبی نبود که به این فکر نکنه که کارش درست بوده یه نه ...کاش دوستش می فهمید که اون موقع کاری از دستش بر نمیومد ...که اون موقع نمیتونست فکر کنه...کاش دوستش بعدا می فهمید که هیچ کاری از دست یه آدمه گیر افتاده بر نمیاد...کاش دنیا می فهمید ...کاش همه می دونستن و بهش حق می دادن ...شاید اون وقت دست از نوشتن ور می داشت ...شاید اون وقت بر می گشت و پیانوش رو میزد...

توضیح:هر گونه شباهت به فردی حقیقی کاملا تصادفی بوده و تمام نوشته ی بالا حاصل تخیل نویسنده می باشد!

Desperate Housewives

2008-11-15T02:06:00.000+03:30

با دیدن سریالDesperate Housewives به این نتیجه می رسیم که مبحث شوهر کردن, وحشت از تنهایی و شوهر نکردن, تور کردن شوهر مردم , از راه به در بردن شوهر همسایه ,پیدا کردن شوهر خر پول نفهمی که پول مانیکور و ریمل زن را بدهد برنامه ریزی و ریختن طرح های شوم زنانه برای از راه به در بردن مرد , کشیدن زیر پای رغیب ,دروغ - دروغ گویی و نوشتن سناریو های پیچیده برای رسیدن به هدف , مالیخولیا و هیستیری ناشی از این مشغولیت های ذهنی از مباحث بسیار داغ(!) و مورد بحث ِ تمام زنان در تمام نقاط کره ی زمین می باشد و مختص ما "بیچاره های جهان سومی که زن در جامعه جایگاه مناسبی ندارد " نیست.

انگیزه

2008-11-08T15:39:00.000+03:30

به کافی شاپ میریم تا به کافی میکس بد طعمی که میتونیم با ۱۵۰ تومن از سوپر سر کوچه بخریم ۲۰۰۰ تومن پول بدیم و "دل خنج" بشیم!!

Tiny Little People-part 2

2008-10-29T16:04:00.000+03:30

این طور نیست که جیگرش رو نداشته باشه ،بحث جیگر نیست آخه…اگر صحبت سر دل داشتن و حرف زدن و منطقی بودن باشه که هیچ وقت کم نمی آره .اگه بحث سر منطق بود ؛اگه فکر می کرد کارش منطقیه که دیگه معطل نمی کرد…داستان , داستان دیگه ایه ولی…آخه چی بره به دختره بگه؟

بگه می خوام ببرمت بیرون؟برن کجا آخه؟چی کار کنن؟چی بگن؟

چه طور بگه روش نمیشه دختر رو ببره بیرون …نه این که از کسی خجالت بکشه ها ..نه…اگر همه هم کارو بارشونو ول کنن واستن نگاشون کنن بازم واسه ش مهم نیست؛از این که خودشو ببینه که با دختره رفته کافی شاپ حالش بهم می خوره.اصلا به زحمتش نمی ارزید ,آره بابا همین جوریش خوبه... لا اقل اون وقت اون شکلات گلاسه ای که خودش تنها با لذت می داد پایین کوفتش نمی شد...لا اقل تنهایی می تونست این قدر با نی اش ور بره که بستنی آب بشه ...این قدر با قاشق بستنی رو بهم بزنه که میلک شیک درست بشه...اصلا واسه همین بود که همیشه گلاسه سفارش میداد ...واسه این که خودش بتونه شیکش هم بکنه... وای که میتونست تا ابد در باره ی گلاسه و مزایاش فکر کنه ,از فکر کردن به دختر که راحت تر بود !گلاسه رو خیلی وقت بود می شناخت لٍمٍش دستش اومده بود زحمتم نداشت ؛دخترو که اصلا نمی شناخت یعنی خوب که فکر می کرد اصلا حال نداشت بشناسه!زیاد که فکر میکنه میبینه از هیچ کس این قدر خوشش نمییاد که بخواد دنبالش بدو ه!

ولی اگه تا ابد تنها می موند چی؟اگه همین طور هی دل نمی کرد بره باهاش حرف بزنه چی؟...نکنه مریضه...پس این همه آدم چی به هم می گن که اون نمی تونست ...چی میگن که پشت تلفن هم تموم نمی شه ؟...اصلا بره به دختره بگه از چیش خوشش اومده ؟از قیافش؟...اون وقت اگه دختر یه سیلی نزنه تو صورتش یا خیلی خره یا خیلی نفهم!اصلا چه فرقی می کنه؟ هر دو با هم!...آخه خوشش نیومده که ؛چه طوره بره بگه جالب به نظر میای ؛کنجکاوم ببینم چه طور آدمی هستی...کنجکاوم فقط!...دختر موش آزمایشگاهیه مگه؟!...خودش داروینه مگه؟...اصلا اگه کنجکاوه چرا نمی ره باکتری کشت بده کنجکاویشو ارضا کنه؟...یه کمکی هم به پیش برد علم بکنه؟

تازه از کجا معلوم دختره خودش یکی رو نداشته باشه؟...داشته باشه خوب ...پسره هر کی هم که باشه آخرش یه خریه مثل خودش ...از پس خری مثل خودش که بر می یاد! ولی ضایع می شه اون وقت ...دختره نمی گه آخه پسره ی احمق کوری نمی بینی پسر رو؟...آره کوره!... نگاه نمی کنه که آخه...از کجا معلوم شاید دختره روشن فکر تر از این حرفا باشه ...اگه بگه اهل این خُنُک بازی ها نیستم چی ؟...خوب خودشم نیست!...خودش فقط دوس داره دختر رو ببره سینما ،نظرشو در مورد فیلم بپرسه ببینه دخترم از اون صحنه که مرده یه دفعه زد زیر خنده خوشش اومده یا نه!...ولی اون وقت مسئولیت این که دختر از فیلم خوشش بیاد میفته گردن خودش ...اصلا واسه همینه که همیشه تنها فیلم می بینه ...که مسئولیت خوش اومدن کسی گردنش نیفته ...که اگه حال کرد وسط فیلم بلند شه بره فیلم یکی دیگرو زهرمار نکنه ...تازه دختره شاید فیلم رو دوست نداشته باشه ...اون وقت اگه بخاطر اون بشینه نگاه کنه چی ؟ -اسیر که این ور اون ور نمی کشه!

خوب که فکر می کنه میبینه خیلی بی جا هم کرده که از دختر خوشش اومده ...مگه مسخره بازیه که دلشو بگیره راه بیفته تو خیابون از این و اون خوشش بیاد ,بچه بازیه مگه ...اصولش چی می شه پس؟

چه طوره بی مقدمه شروع کنه واسه دختر از روز مره و کار و بارش بگه ...ولی به دختر چه آخه؟..مامانشه مگه؟دفتر خاطراته مگه؟...نمی گه به من چه؟

تازه شاید دختر از قیافش هم حالش بهم بخوره ...این که ایرادی نداره...همه که نباید کشته مرده ی هم باشن ...ولی اون وقت دختره نمی گه پسره ی کره بز ! دیگه چی کار باید بکنم که بفهمی حالم از تو و اون قیافه ی کریهت بهم می خوره ! چه قدر تو جَو ی پسر!...آخ که چه قدر بدش مییاد تو جو باشه ...

دختر برا دفعه ی 3000 ام از جلوش رد می شه ...ولی الان دیگه حال نداره از جاش تکون بخوره ...خسته س ...هر وقت کل این داستانو مرور می کنه از نفس مییفته ...باشه واسه یه دفعه دیگه ...یه موقع که بتونه اون دل کوفتیشو به دریا بزنه ...یه موقع که جیگرشو داشته باشه ...یه وقت که جدی جدی جیگرشو داشته باشه...داستان, داستان جیگر داشتن نیست آخه......

والدین ٍ دیر آموز

2008-10-10T06:30:00.000+03:30

نمیدونست اون موقع ها "م" چند سالش بود،فقط این یادش بود که سنش خیلی کم بود.

اون قدر که باباش می گفت :" این حرفا مال این سن نیس. کس ِ دیگه ای واسش لقمه می گیره.بچه تر از اونه که بفهمه چی میگه.

یادت باشه از رو کتاب که زندگی کنی ,خودت که زندگی نکرده باشی ، حرفات به دهنت لق میزنن ,مضحک و خنده دار به نظر مییان؛اینو همیشه یادت باشه."

یادش مییاد که مامانش بهش می گفت :"بدم مییاد آدم تو هر کاری انگشت کنه,از این شاخه به اون شاخه بپره.به همه چیز که بخوای ناخونک بزنی لیستی می شی از کارای نا تموم .آویزون می مونی."

والدینش اون موقع ها نمیدونستن "آدم از هر چی بدش مییاد سرش مییاد " یعنی چی؛

فکر میکنه حالا دیگه بدونن

"بهنوش"

2008-09-29T04:55:00.000+03:30

"هوشنگ سپید منش هستم ؛رتبه ی کنکور پارسالم 134819576345674342113 بوده امسال با شرکت در کلاس های کنکور موسسه ی علوی ,مسئول سازمان سنجش به پام افتاد گفت مرگ من تو کنکور نداده هر چی دوست داری بخون یه ساندیس مجانی هم من بهت میدم."

با شرکت در کلاس های کنکور موسسه ی علوی یک ساندیس مجانی هدیه بگیرید.

"بهنوش"را به بنوش!

مظلوم

2008-09-22T04:33:00.000+03:30

مظلوم اسم مفعولیست از ریشه ی ظلم؛به معنی ستمدیده,کسی که بر وی ستم و "تعدَی" شده و "مورد" ظلم قرار گرفته است.

"شهادت مظلومانه,مرگ مظلومانه,جوان مظلوم,پدر مظلوم(!),فرزند مظلوم"ترکیباتی هستند که در عزا داری ها بسیار مورد استفاده قرار می گیرند و در نقل صفات برجسته ی متوفی مثل خرما و حلوا پخش می شوند.

به ویژه در عزاداری های مذهبی تاکید زیادی بر "مظلوم مردن" می شود؛بدون توجه به این که نه مظلومیت با اصول ذهنی متوفی هم خوانی داشته و نه مورد تعدی قرار گرفتن صفتی در خور بیان عظمت فرد.نه "ستمدیده" بودن چیزی که شخص به آن گردن نهد و نه "مفعول ِ ""فعل ِ ظالم"قرار گرفتن...

Over and Over again

2008-09-16T05:02:00.000+04:30

تعطیلات طولانی تابستون رو دوست نداریم؛ حوصلمونو سر می بره.منتظریم اول مهر بشه که این دوست "نداشتن" رو با دوست نداشتن دیگه ای تاخت بزنیم:"مدرسه(دانشگاه) رفتن."

تلف می کنیم این روز ها رو در همین دوست نداشتن ها ,نخواستن ها ,حوصله سر رفتن ها ,کرخ بودن ها.

بدون این که واقعا بدونیم این دوست "نداشتن" کی و کجا به "داشتن" منجر میشه....

چه طور موجوداتی هستیم ما...؟

Smell of a Memory

2008-09-12T07:48:00.000+04:30

دوست داره واسته عطرای مختلفو بو کنه بگه این به کی مییاد ,کدوم یاد کی می اندازدش.

واستاده بود جلو ویترین عطر فروشی ,عطرا رو بو می کرد؛صدام زد و گفت :فرانک ببین این بو تو رو یاد کجا میندازه...ابروهامو بالا کشیدم و گفتم: مگه نمیدونی من بو نمیفهمم دختر!گفت : چرا می دونم ولی این این بو خیلی آشناس .بوی خونه ی "ب" اینا رو می ده .

عطر رو نگاه کردم,Boss بود .

"ب" همیشه Boss میزد.7 سال بود که "ب" رو ندیده بود.بوی "ب" و خونشون مال 8 سالگیش بود .خاطره ای که این همه سال ذره ای کم رنگ نشده بود...

we are taking it easy

2008-09-04T04:09:00.000+04:30

"نه ,دقت کن: Dell به هیچ وجه به درد یه مهندس برق نمی خوره .البته هر کی باید متناسب با نیاز های خودش و اون چیزی که از یه لپ تاپ انتظار داره خرید کنه ولی Dell آشغالترین مارکیه که هر آدمی می تونه بپسنده ،انگار پول بدی خره مرده بخری!"

-فرد فوق الذکر ظفرمندانه 3 ماه بعد یک Dell-Latitude خریده و اساسا با خود حال می کند! بدون این که کسی سخنرانی غرا ئ فرد فوق الذکر درباره ی Dell و ضمایم را به خاطر آورد!

"دست از این سوسول بازی ها ور دارین تا کی قراره زن دنبال مد و آرایش و ماتیک و مربا باشه ،تا کی قراره زن زیر بار خواسته های مرد بره ,تا کی قراره شخصیتش در یک رابطه تعریف شه..."

-آثار مش بلوطی هنوز بر سر موهای فرد فوق الذکر دیده می شود. شایان ذکر است فرد فوق الذکر 6 ماه قبل به دلیل طلاق از همسر به طور مرتب به یک روان پزشک مراجعه می کرد.البته کسی متوجه "مش بلوطی " نشده و خاطره ی "شوهر طلاق گرفته " را به یاد نمی آورد

"ببین ! همینه دیگه .مشکل ما همین بی نظمی و قانون گریزیه .مثلا اگه من به عنوان راننده خودمو جای عابر پیاده بذارم می فهمم که گوشه ی خیابون منتظر بشی یکی بهت راه بده چه قدر سخته..."

-فرد فوق الذکر شیشه ی خودروی خود را پایین کشیده .پاکت چیپلت مزمز را از شیشه بیرون می اندازد که با توجه به سرعت 140km/h فرد فوق الذکر در خیابان با عرض 2.5 متر ،به شیشه ی خودرو ی پشت برخورد میکند.البته سرنشینان دیگر چیزی متذکر نمیشوند...!

*اساسا خیلی خوبه که ما خیلی چیزا رو نمیبینیم ,خیلی چیزا رو به خاطرنمیاریم و خیلی چیزا رو متذکر نمیشیم...چون اون وقت دیگران هم مجبور میشن ببینن ,به خاطر بیارن و متذکر بشن!

خرس قطبی + سس کچاپ

2008-08-27T05:23:00.000+04:30

شما:"ممکنه این حرف من وحشیانه باشه و در نگاه اول نامربوط و غیر روشنفکرانه(!!) به نظر بیاد ؛ولی من با صراحت و بدون هیچ ابایی میگم:خرسهای قطبی رو باید گرفت,کشت,پوست کند,گوشتشون رو سرخ کرد و با سس کچاپ خورد.

این کار تاثیر زیادی در حل مسائل و مشکلات ما داره"

ما:"احسنت .آفرین.واقعا به نکته ی خوبی اشاره کردید اتفاقا ..."

-این روز ها معیار افراد برای گرینش جملات,میزان نامتعارف و دور از ذهن بودن ,وحشی و صریح بودن ,تطابق یا عدم تطابق با اصول روشنفکری روز جامعه و معیار ما برای تایید گفته های طرف مقابل مواردی مشابهه!

Tiny Little People-part 1

2008-08-22T00:26:00.000+04:30

همه فکر می کردن "پ" ,"ی" رو دوست داره.

"پ" هیچ وقت نگفت "ی" رو دوست نداره صرفا چون حال نداشت بگه "ر" رو دوست داره.

نمیخواست بگه "ر" یه روز بدون هیچ توضیحی ول کرد و رفت.

نمیخواست بگه روزی نیست که از خواب بلند شه و به این فکر نکنه که چرا "ر" باید گند بزنه به تنها چیزی که میتونست ساعت های طولانی ترافیک رو قابل تحمل کنه.تنها چیزی که باعث می شد بتونه به جوکای بیمزه و دست دهم "ک" بخنده.تنها دلیلی که باعث می شد بخواد به آیدی کالر تلفنش نگاهی بندازه.

نمی خواست بگه هنوز بعد از این همه مدت نمیتونه شکلات تخته ای بخوره("ر" شکلات تخته ای دوست داشت).

نمی خواست بگه دیگه نمیتونه کتابای " ج" رو بخونه("ر" کتابای "ج" رو دوست داشت).

نمی خواست بگه هنوزم که هنوزه هر وقت اخبار ساعت 10 میگه : "فردا آسمان شهر "س" ابری همراه با بارش برف خواهد بود " یاد " ر" , شهرش و اینکه برف دوست داره میفته.

نمی خواست بگه "ر" تنها کسی بود که اجازه داشت باهاش فیلم ببینه.حتی باهاش پفک هم بخوره. حتی وسط فیلم اظهار نظرم بکنه."پ" این اجازه رو هیچ وقت به هیچ کس نمی داد.

بزار همه فکر کنن "پ" ,"ی" رو دوست داره.لا اقل اون وقت کسی نمی فهمه "پ" چه قدر احمقه.لااقل اون وقت "پ" اونی نیس که ول شده.که گم شده.له شده.حل شده.

Addiction transforming

2008-08-19T06:11:00.000+04:30

*این پست و پست قبل از نوشته های قدیمیم هستن

معتاد اعتیادش رو ترک نمیکنه؛اعتیاد معتاد تغییر شکل پیدا می کنه:از چیزی به چیز دیگه ،از نوعی به نوع دیگه...؛

چهار پنج سال پیش یادمه به صدای قیژ قیژ مودم معتاد بودیم , صدایی که نمیشه توصیفش کرد ولی تمام اینترنت باز های اون روزا تا سر حد جنون عاشقش بودن.صدای قیژ قیژ مودم که میتونست منشا " ارتباط" باشه. کلی اتفاق .کلی پدیده

الان بعد از 5-4 سال دیگه به صدای مودم معتاد نیستیم؛قطعا چون دیگه اینترنت وسیله ی ارتباطیمون نیست .احتمالا چون دیگه اینترنت " پدیده " نیست و به مدد ای.دی.اس.ال مدت هاست که فاتحه ی" قیژ قیژ "خونده شده.حکما چون اینترنت دم دستی تر از اون شده که بشه بهش دل بست و کاروان سرا تر از اون که به روابط دیجیتالش امید

ولی از اون جا که ما " نیاز " داریم که به یک صدا معتاد باشیم این صدا جایگزین زنگ اس.ام.اس هامون شده.موبایل خیلی ها مون سال تا سال زنگ نمی خوره ولی روزی 10 تا 50 تا" دلیوری ریپورت" داریم

ویبره ی موبایلامون رو از 20 متری می شنویم چنان خودمون رو به سمت موبایل پرتاب می کنیم که گویا قاصد روزان ابری –داروگ مدرن- تو یکی از این اس ام اس ها پیداش میشه

به اس ام اس ها چنگ میندازیم و تغییر شکل اعتیادمون رو مزمزه می کنیم

باور داریم که تو یکی از این اس ام اس ها معجزه ای می شه به بزرگی معجزه ی کم تر شدن فاصله ها مون

سعی میکنیم که فراموش کنیم که چه قدر از بر قراری ارتباط,از رو در رو حرف زدن , از بودن

از

"شناخته شدن"

وحشت

داریم

"Disaster Called "Enlightenment

2008-08-19T02:24:00.000+04:30

*این پست و پست بعد از نوشته های قدیمیم هستن

روشن فکرنمای عزیز!

با تو ام.با تو که یه جمله ی ساده رو نمیتونی کامل و بی دغدغه بیان کنی. با تو که هر لحظه در حال ارزش گذاری کلمات مورد استفاده ی خودتو دیگرانی.با تو ام که تمام جمله هات به ... ختم میشه .با تو که نمیتونی به چیزی فکر کنی و نگران نباشی که این تفکرت کدوم دیدگاه دو دقیقه پیشتو نقض میکنه.

با تو که حساب زمان از دستت دررفته. با تو که بعد از سه ماه هنوز به 87 عادت نکردی.

با تو که تنهایی .با تو ام که یه موقع می تونستی ببینی حالا هر چه قدر میخوای ، هر چی دست میندازی هیچی پیدا نمیکنی.

با تو ام که از ساعت 3 شب به بعد دیگه خوابت نمیبره.با تو که اکسیژن کم میاری.

با تو که یه موقع میتونستی خودتو تو هندسه پیدا کنی؛ حالا تو سیگار و لئورید و بکت و گدار و هزار ایسم و ده هزار کوفت و زهرمار دیگه گم شدی

با تو که تو جمعی و با جمع نیستی.با تو که همیشه یه چیزیت یه جای زمان گم شده.با تو که تو 22 سالگیت پیر شدی.

با تو که مدرنیته رو نقد میکنی ,سنت رو له و مذهب رو لگد

با تو که دلیلی بر توضیح نمی بینی.با تو که با تک تک جمله هات حکم میکنی. با تو که به کاریزما ت چنگ انداختی.با تو که این جمله ی من تو رو یاد "یک رباعی از خیام" میندازه.با تو که گفتار آدما رو اصلاح میکنی. با تو که خیال میکنی فکر میکنی.

با تو که اون وقتا که کوچیکتر بودی نیازی نبود دنبال معنای زندگی بگردی.اون وقتا که معنا از تو این قدر دور نبود.اون وقتا که هنوز این قدر سرکش نشده بودی که بخوای معنای همه چیزو درک کنی.

با تو که گیر افتادی

با تو که به هیچ فکر میکنی

با تو ام که فکر میکنی هیچکی شبیه تو نیست

با تو ام

با خودم

کاش میدیدیم که چه داستان تکراریی شدیم.

چه قدر شبیه هم...

چه قدر شبیه بقیه...

19 تمام

2008-08-16T06:25:00.000+04:30

بچه نموندیم. نتونستیم بمونیم.این قدر بزرگ نبودیم که بچگی رو تاب بیاریم.

امید داریم که به زودی دست از "سرکشی" بر داریم و "بشیم" همون چیزی که قرار بود بشیم.

امید داریم که در حد کمال بزرگ بشیم که برا بچه موندن خیلی دیر کردیم.

۱۹ سال تمام.

مبارکه .